Dag lieve bloem

De zomer van 2003. Een zomer vol tegenstrijdigheden. Het was de zomer dat ik trouwde en de vooravond van mijn eerste zware operatie. Ik was ziek, had veel pijn en was volop in onzekerheid of ik ooit nog een 2e kindje zou kunnen krijgen. Drie vriendinnen waren op mijn trouwdag er bij, alledrie heel erg zwanger. Jouw moeder was één van die vriendinnen en ik zal eerlijk zijn, ik had soms best flink moeilijk er mee. En het mooie van jouw moeder was, dat dat ook mocht. Ze begreep het, ze begreep ook dat het geen misgunnen was maar dealen met mijn eigen verdriet.

Je was er toen al eigenlijk bij, op die mooie zomerdag in juni. Bijna twee maanden later was het ook een mooie zomerdag. Ik weet het nog zo goed, de zon scheen, het was warm en we reden richting Brabant voor een forummeeting vol goede zin om de foto’s van de bruiloft te laten zien. En toen onderweg dat telefoontje. Je was geboren, een prachtig meisje. Maar ook de ontzetting, het verdriet en de angst. Jouw entréé was allerminst soepel verlopen en niemand wist hoe het zou aflopen met jou en je mama.

Onvergetelijk de eerste keer dat ik je zag daar in het ziekenhuis. Ik sloot je meteen in mijn hart. Zo’n mooi lief meisje, hoe zou het met je vergaan ?  Vanaf toen keek ik anders aan tegen zwangerschappen, kon ik het echt helemaal los koppelen van mijn eigen gemis. Dat was de eerste levensles die je mij meegaf, lief meisje.

De zomer ging over in de herfst. Mijn operatie kwam, de andere vriendinnen bevielen, en jij kwam uiteindelijk thuis. Je papa en mama waren zo blij en trots ondanks de zorgen. Weet je nog dat je samen met Solène in de hangmat lag ? Vanaf het begin hadden jullie een band. Altijd knuffelen, altijd kroelen. In het begin was je voor haar een baby als alle andere maar toen jullie allebei ouder werden, zag ze dat je anders was en stelde ze haar vragen. Vragen die je papa en mama en ook wij gewoon in alle eerlijkheid beantwoorden. Haar liefde en genegenheid voor jou werd alleen maar groter.

Je leventje was niet makkelijk, laten we daar niet om heen draaien. Regelmatig ziek, ziekenhuizen en operaties. Soms werd het zo gevaarlijk dat we rekening moesten houden met het ergste. Maar je bent net zo vechter als je mama en steeds kwam je weer terug thuis. Niet leuk die periodes dus laten we vooral kijken naar al die fijne momenten oke ?

Hoe bijzonder ik het vond dat je als baby zo rustig werd als ik je op schoot of in mijn armen had, hoe je op me reageerde als je je overstrekte en ik je koesterde. En weet je nog samen in de zuurstoftank ? Inmiddels waren Noëlla en Yanique geboren en had je er zomaar ineens twee vriendinnetjes bij ! Je moeder mocht een tijdje niet in de zuurstoftank met je en dus ging ik. Heerlijk een uurtje samen met jou in alle rust en vooral volop knuffelen, kroelen en mijmeren. En als we door het raampje naar buiten keken, zagen we je moeder met Noëlla en Yanique spelen. Het was een mooie deal voor je mama en mij, zo deden we allebei nieuwe energie op :-).

Korte tijd later werd je een grote zus ! Je ene zusje werd geboren en een paar jaar later je jongste zusje. Drie meiden net als bij ons, wat een feest :-).

Weet je nog de verjaardag met de Cliniclowns ? Wat een geweldige middag was dat al vond je alle drukte soms ook maar niks en liet je dat duidelijk weten. En de reis naar Curaçao, zwemmen met de dolfijnen, je genoot er zo van, je ouders en zusjes genoten er zo van. En wij genoten mee met de vele foto’s en de video na jullie terugkomst. Wat was je gelukkig daar.

Je mama was zo retetrots op je ! Ze vocht zo hard tegen regels, instanties en logge bedrijven om je het allerbeste te geven. Niet alleen qua zorg maar ook qua uitdaging in je ontwikkeling en mentale groei. Ik denk zomaar dat jij ook trots op haar bent. Ze vertelde ook volop van je avonturen en het kattenkwaad wat je uit kon halen. Hoe geweldig was het verhaal met de electrische rolstoel waarmee je tijdens het oefenen in de sporthal gewoon met een bigsmile wegreed van iedereen :  ‘nanananaaaaaaaaaaaa’.

En dan vorig jaar de stage van Solène. Van donderdagavond tot maandagavond woonde ze bij jou en je zusjes. Hielp mee met jouw verzorging en activiteiten. Het maakte grote indruk op haar en de band met jou werd nog specialer. Heeft mama je nog verteld dat je zo ongeveer een beroemdheid bent op de school van Solène ? Zo’n bijzondere stage-opdracht vonden de leraren het, er wordt nog steeds over gepraat. Ook door Solène zelf hoor, ze is maar wat trots op haar speciale vriendinnetje!

Je kon niet altijd mee naar ons, zeker niet nadat we verhuisd waren. Maar we waren telkens zo blij als je er wel bij was. Steenvast vroegen de meiden hier: komt ze ook mee ? En dan een blij ‘yeaahhhh’ als ik hun vraag positief bevestigde. Want ook Noëlla en Yanique hadden je in hun hartje gesloten. Altijd was er een begroeting, was er tijd en aandacht voor je, een knuffel, je handje pakken, zelfs met je spelen voor zover mogelijk. Nooit gingen zij/wij weg zonder je gedag te zeggen. Je hoorde er helemaal bij. En de toekomst ?? daar stonden we eigenlijk niet meer zo bij stil… want jij bent een vechtertje, je komt steeds weer bij ons toch ??…

En dan vorige week opnieuw een telefoontje. Verdriet, verbijstering, ongeloof. Je was er niet meer. Stilletjes er tussenuit gepiept van het ene op het andere moment, jouw gekozen moment ? Zo onverwacht. Het kan toch niet ? Je hoort toch bij je papa en mama, je zusjes ? Je hoort toch bij ons ? Twee x drie meiden … Maar het is echt, je bent weggegaan. En het is goed zo, dat ook. Maar wat doet het verschrikkelijk veel pijn, wat hadden we je graag nog een tijdje bij ons gehouden. Verstand en gevoel zitten zo niet op één lijn.

Zondag zijn we bij je geweest. Je had je rust gevonden dat was duidelijk. Samen met mijn 3 meiden heb ik afscheid van je genomen. We hebben je gezien, bij je bed gezeten en naar de muziek geluisterd,  je aangeraakt, Yanique heeft een nieuwe kaars aangestoken. Nog één keer, een allerlaatste keer, gedag gezegd maar het ongeloof blijft.

Met je mama heb ik een tijdje in de tuin gestaan, even met zijn tweetjes. De zon scheen en er hing een klein wolkje boven de tuin. We konden ons helemaal voorstellen dat je daar op dat wolkje zou zitten, samen met Damian. Misschien houdt Joopa wel een oogje in het zeil? Lief bijzonder meisje, waar je nu ook bent, ik hoop dat het er fijn is, dat je gelukkig bent. En bovenal hoop ik dat er heel veel dolfijnen zijn om mee te zwemmen en te spelen.

Dank je wel voor alles wat je mijn meiden en mij hebt gegeven. We gaan je zo ontzettend missen …

 

Dag lief bijzonder meisje, dag lieve bloem.

15 augustus 2003     –   6 april 2016

Advertenties

14 thoughts on “Dag lieve bloem

    • Dank je wel! Ik had het grotendeels maandag geschreven maar kon het voor mijn gevoel pas nu plaatsen, na de dienst. Eerder voelde niet goed maar was er wel de behoefte van me af te schrijven.

      Like

  1. Liek schreef:

    Zo verdrietig. Ik heb het nummer niet geluisterd nu want normaal gesproken lopen mijn tranen al over mijn wangen als ik het hoor…. Na het lezen van je mooie herinneringen die je altijd zal behouden, en het afscheid heb ik een brok in mijn keel. Vreselijk om een kind te verliezen.

    Ik hoop zeker met je mee dat ze heel gelukkig is, waar ze dan ook is.

    Dikke knuffels xx

    Liked by 1 persoon

    • Wat een ontzettend lieve reactie liekkie, dank je wel! Ik kan begrijpen dat je het nummer niet hebt geluisterd, ik vond het ook altijd al een nummer dat raakt maar nu helemaal.

      Like

Leuk als je een reactie achterlaat !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s