Als het even anders is

Pasgeleden zat ik een vlog te kijken waarin de vlogster kort vertelde over haar winterdip, de moeite met opstaan elke dag, het gevoel van lamlendigheid en somberheid gedurende de dag. Een algeheel blegghh-gevoel dat al langere tijd aan hield en waar ze ook best flink van baalde. De reacties hier op heb ik met lichte verbijstering zitten lezen. Vrij vertaald was de strekking: 

“Wat klaag je nou als je om half 8 moet opstaan ? Ik moet elke dag om 5u op staan en mij hoor je daar nooit over, jij kunt tenminste nog uitslapen ! ”

“Jeetje wat kan jij klagen zeg, waardeer eens wat je hebt: je kunt je eigen tijd indelen, je krijgt de mooiste en duurste producten zo maar toegestuurd , je gaat naar heel veel leuke feestjes, maakt reisjes, woont in een mooi huis, andere mensen hebben dat allemaal niet en klagen ook niet.”

“Wat een onzin die winterdip, ondankbaar dat wel !”.

“Doe niet zo stom, weet je wel hoeveel mensen met je zouden willen ruilen ?”

“Jee wat ben jij een slappeling zeg, toon eens wat ruggegraat”.

Yep op internet mag je alles zeggen schijnbaar. Maar dat is een andere discussie. Waar het om gaat is dat iemand even minder in haar vel zit en dat is blijkbaar voor sommige mensen het equivalent van ondankbaarheid. En dus als je niet ondankbaar bent, je geen winterdip of depressie hoeft te hebben. En ik begrijp dat echt niet. Dat is net zoiets als tegen iemand met overgewicht zeggen dat ie minder moet eten om af te vallen.

Vorige maand drong het tot me door dat ik hard op weg was richting een burn-out. Het hoe en wat zal ik hier verder niet uit de doeken doen maar de signalen waren niet meer te missen. Gebrek aan energie, somberheid, slapeloze nachten en uiteindelijk concentratieproblemen. Toen ik merkte dat dat alles ook mijn werk ging beïnvloeden, wist ik dat het hard de verkeerde kant op ging. Tijd om aan de rem te trekken dus.

En natuurlijk besef ik hoe rijk ik ben: met mijn 3 geweldige meiden, met een fijn huis, met een geweldige baan. Het zijn zaken die niet vanzelfsprekend zijn en ik ben er ook heel dankbaar voor. En toch voel(de) ik me ronduit kut en verdrietig en alleen. Gevoelens en emoties die niets met (on)dankbaarheid te maken hebben. Een depressie c.q. burn-out is niet anders dan een te hoge draaglast met een de lage draagkracht over langere tijd. Of dat nu wordt veroorzaakt door iets heftigs of traumatiserend of door een samenloop van factoren maakt daarbij niet uit. Het is nu eenmaal zo dat een mens lang stand kan houden maar als de disbalans tussen positieve en negatieve energie te lang te groot is, raakt op een zeker moment de rek uit het elastiekje en wacht je nog wat langer, dan knapt het. Mijn elastiekje was uitgerekt en stond op punt van knappen.

Dat heeft niets met ondankbaarheid of geen ruggegraat hebben te maken. Integendeel, van wat ik om me heen heb gezien, zijn het juist de bikkels, de mensen die altijd zo sterk lijken, die altijd ergens weer de kracht lijken te vinden om door te gaan, die uiteindelijk op enig moment finaal onderuit gaan. Juist omdat ze geen opgevers zijn, altijd proberen te blijven relativeren en te blijven focussen op wat ze wel hebben. Een beeld dat veel mensen ook van mij hebben en dat dus twee kanten heeft. Want als ik dan genoeg moed en lef heb verzamelt en aangeef dat het niet goed gaat is de reactie : ohh maar jij bent zo sterk, als er iemand is die dat aan kan ben jij het wel ! Terwijl wat ik zo graag had willen merken, iemand die oprecht geïnteresseerd is in het antwoord op de vraag : en hoe gaat het nou eigenlijk met JOU ?

Dat wil ik dus meegeven. Als iemand aangeeft dat het niet goed gaat, ga niet bagatelliseren, ga niet iemand wijzen op wat hij of zij wel heeft of hoe sterk hij/zij is, draag geen oplossingen of meningen aan. Luister gewoon eens wat diegene zegt. Want met oprecht geïnteresseerd en echt luisteren verhoog je de draagkracht van die persoon. Het geeft positieve energie en wie weet geeft het net even de kracht en energie om een beetje tot rust te komen en die avond beter in te slapen. Iets kleins kan zo’n groot verschil maken. Je voelt je gezien en gehoord. Je bent niet alleen. En dat is zo belangrijk in een periode als het even anders is dan anders.

 

Advertenties

10 thoughts on “Als het even anders is

  1. Wat goed dat je hier aandacht aan besteedt op je blog, Fabi. Ik denk dat wat je beschrijft, voor heel veel mensen herkenbaar is. Voor mij in elk geval! Gebrek aan energie, het gevoel dat ik het liefste onder een dekentje op de bank wil hangen, nog/weer moe zijn bij het wakker worden – bij mij komen er dan nog wat lichamelijke klachten bij die een oorzaak hebben in de onbalans in mijn lijf. Zelf heb ik altijd het idee van “Niet lullen maar poetsen!” en maar doorgaan – jouw bewuste actie van nu om stil te staan bij wat je ervaart is een veel betere 🙂 Bedankt voor het delen! Ik ga er iets mee doen.

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel. De maatschappij van nu heeft zeker ook invloed. We ‘moeten’ van alles en mogen vooral niet laten merken als het minder gaat om wat voor reden dan ook. Of men wil het liever niet weten, te confronterend voor zichzelf ?

      Liked by 1 persoon

Leuk als je een reactie achterlaat !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s